Wiersze Renaty

powrót | zaloguj | Admin panel




nieustannie dla mnie... Roześmiej moje oczy świeżością wiosny Unieś ku tęczy na obłoczku pachnącym Otulaj mnie ciepłem lipcowego słońca Kołysz w rytmie szumu fal morza ciepłego Rozczesz włosy splątane jesiennym wiatrem Zdejmij rudy liść na płaszczu mym wiszący Ogrzewaj me dłonie w śnieżne popołudnie Gorącym spojrzeniem roztapiaj me serce Zawsze obok, zawsze z wiarą i nadzieją Zwyczajnie - z miłością - nieustannie dla mnie... Bądź mężczyzną moich marzeń, czarodziejskich snów... /2007.09.09/




dla ciebie istnieję... Piękna i radosna jak letni poranek spoglądam z ufnością w twoje wierne oczy Cichym szelestem złota jesiennych liści pieszczę ucho jak najwspanialszą melodią Pocałunkami zziębniętego okrywam w sercu rozgwieżdżonej zimowej nocy Eteryczna i zwiewna jak wiosenna mgła zmysłowo otulam, przenikam całego... zawsze z tobą...zawsze z wiarą i nadzieją, zwyczajnie - z miłością - dla ciebie istnieję... /2007.09.08/




Igraszki losu U wrót zimy, w sercu lata, Los nam drogi pozaplatał. Raz bliżej, to znów dalej gdzieś, Jednak tuż obok mnie wciąż mkniesz... Idziesz ścieżkami mych myśli, Choć żaden sen ich nie wyśnił. Cel przewidzieć próbujemy, Sensu się doszukujemy... Szczęście czy łzy nas podzielą, Kirem odziani czy bielą? Jak długa droga przed nami, Co za kolejnymi drzwiami? /2007.09.04/




w objęciach słów Słowa... Wirują w mglistym tłumie Spójrz tam! - złociste - blaskiem lśni. A to! - aksamitne... Łagodnie pieści duszę swym dotykiem... Mmmm...Pluszowe, jakie miłe, ciepłe, szczęściem łaskocze buzię twą, a tamto - cichą melodią kołysze... Słowa.. czekamy na nie czasami długie lata, a one tak nietrwałe są... Przybędą, ukoją naszą duszę, rozradują źrenic perełki, przebudzą serce śpiące, roztańczą w żyłach krew... By zaraz w węża zmienić się obślizgle owinąć wokół myśli jak sęp na strzępy duszę rwać ostrzem serce do bólu kłuć, w pamięci wyryć trwały ślad, co w bliznę z czasem zmieni się... I mija życia nasze... I bliżej końca pewnie jesteś już, i wciąż zadajesz sobie pytanie - czy warto wypatrywać ich? Czy warto czekać na nie? /2007.09.04/




Mój domek... (z kart?) Nieśmiałe zadaję sobie pytania: Czy zakończyłam już poszukiwania? Czy to ma przystań na resztę życia dni? Nieustanna obawa wciąż w sercu tkwi: Nie ulegnę złudnym podszeptom serca znów? Umocnię swój spokój - choć nie jest ze snów? Uniknę złowrogich burz, zwyciężę wiatr? Pokonam mądrością słowa ludzi złych? Czy nic się nie wydarzy, nie odmieni? Czy odnalazłam swe miejsce na ziemi? /2007.08.30/




w szafirowej mgle dojrzałe grona czeremchy blaskiem lśnią dęby nucą melodię liści łopotem choć tańczę sama w sukni z porannej mgły to w zwiewnych marzeniach jesteś obok ty obejmujesz mnie lekko unosząc w tan a elfów wzrok śledzi każdy nasz krok wirujemy w rytm cykad pod niebem gwiazd każdy ruch i gest był kiedyś w naszych snach .............. /2007.08.28 - w poczekalni u lekarza.../




kalendarz pustych dat Zapłonęły wspomnienia szelestem liści, unoszone chłodnym powiewem mych myśli, zapachem skoszonych łąk zawirowały... Znów kolejne lato kończy swe marzenia, pozbawione widoku przytuleń, zwierzeń, poszumem trzcin na jeziorach tuż przed nocą... Migocą zrozpaczone gwiazdy na niebie nad czasem bezpowrotnie utraconym, co nie wróci czułym dotykiem znajomym, uśmiechem dziecka, blaskiem skrzydeł motyla... Odchodzi w cień zapomnienia życie moje tworząc historię kalendarzem pustych dat, gdzie ważne dni znaczą tylko iluzji skry... /2007.08.19/




Bezsens... Z tobą umarł mój świat Włosy posiwiały Twarz poszarzała Oczy utraciły blask Wokół jedynie bagno Codziennego trwania Co zabłyśnie czasami Tęczą w kropli rosy By za dzień za chwię Okazać się kolejnym wielobarwnym kłamstwem wyzłoconym ironią I ta nieprzenikniona Pustka ludzkich serc Pozbawiona odrobiny wolnego miejsca dla mnie Czemu opuściłeś mnie - Sensie Życia? /2007.08.15/




Byłaś dziś u mnie Widziałam Twą buzię, Spojrzałam w oczka... ... Z wyrzutem patrzące... Szum motylich skrzydeł Kołysze Cię do snu... ... Zamiast mojego głosu... Nie moich dłoni, Lecz wieczności dotyk... ...Łagodzi Twój lęk... Spadające gwiazdy, A nie moja twarz... ... uśmiechają Twe usteczka... Dlaczego...? ... Nie wiedziałam... ... Czy mogłam inaczej?... /23.06.2007/




po mojej stronie nieba .............................. zapomniane marzenia zawisłe w próżni nocy splatają myśli nasze jak szybujące niebem obłoki przenika wiatr dotykiem wieczności kołyszą się nasze ciała tuląc wspomnienia cienie w swoich drżących jak liście w chłodzie nocy ramionach wyniosły niemy księżyc świadek ziemskiej wędrówki przytrzyma czasem za dłoń lub otrze słoną kroplę zawisłą u moich rzęs... ..................................... inny zdawa się tu świat... /28.06.2007/




dlaczego? chcę ci dać wszystko co mam radość najpiękniejszych chwil dla ciebie mam zapach wiosny i świeżość letniej bryzy tęczowy zawrót głowy złotem pokrytych jesiennych liści szept uśmiech zrozumienia i łagodność pocieszenia uwielbienie w spojrzeniu szafiru oczu przymkniętych usta czerwienią gorejące oraz dotyk dłoni błądzącej Tyle dla ciebie skrywam więc czemuż wciąż przy mnie cię brak? Bez ciebie przecież jestem samotnym wędrowcem na pustyni lat... /23.06.2007/




Jej portret o poranku Wyprostowane ramiona, Uniesiona głowa, Uśmiech na twarzy... Tak bardzo stara się być silna... Dlaczego jej to się przydarza? Bo beznadziejnie głupia, a może przeklęta? Czy kolejnego razu nie wytrzyma, Czy będzie uodporniona i mniej zaboli? W przód, w tył, w przód, w tył, W przód, w tył, ... kołysze się W rytmie samotności, Zagłuszając kolejne myśli.... Gardło zaciska głuchy szloch, Po twarzy spływa kaskada łez. Zaciśnięte usta, by nikt nie usłyszał, I rzęsy umierające w bieli chusteczki... /07.06.2007/




Trwanie... Jestem skałą wiatrem słów smaganą. W ciemnej grocie spoczywa me serce, słona wilgoć po ścianach pustej komory spływa... Nie dotrze tu promień miłości ze słońca gorącego ... Duszę mrożą górskie potoki i oczy z tęsknoty bolą, widząc tęczę ogrodów, której dotknąć nie mogę... ------------------------------ Spojrzał wędrowiec na skałę i pomyślał z zazdrością: - jak masz blisko do nieba, krajobraz piękny u stóp twych wiatr cię chłodzi, deszcze zraszają, słońce ogrzewa, czegóż do szczęścia wiecej potrzeba?... /03.06.2007/




W promieniach słońca przyjdź... Wypatrzę cię w wirujących płatkach wiśni. W promieniach wiosennego słońca ujrzę twe oczy serdecznie uśmiechające się do mnie. W ciszy poranka wiatr wyszepcze twoje imię i czule ukołysze ciepłem oddechu moje ciało drżące po samotnej nocy. Niebo wyciągnie ku nam smukłe ramiona mieniące się wszystkimi barwami tęczy... Oto dziś, nasza miłość będzie spełniona! Tylko nie zapomnij przyjść, przyjść do mnie już dziś... /29.04.2007/




w ciszy poranka... Za to, że byłam, że istniałam, i że za bardzo pokochałam... Spłynęła cicho kropla słona. Za to że byłam, że słuchałam, że kochać znów odwagę miałam... Musnęła buzię łezka druga. Zaszklony świat przede mną gna. A czy on widzi moje łzy, gdy tak w swym aucie obok mknie? Spod okularów płynie strużka, zwykła, codzienna to wędrówka. Przede mną praca, szczęście moje... Zaraz też w uśmiech się przystroję. Otrę ostanie krople z niepokojem, by ślad nie został na mej twarzy... (Choć przecież nikt nie zauważy...) /2007.04.19/




Tylko mi bądź... rozświetl blaskiem moje oczy jak to czyni promień słońca kiedy patrzy w kwiat uroczy przytulanką, słodkim misiem bądź mi także mój kochany kiedy szorstkie życie zrani daj schronienie gdy huragan srogo chłoszcze moją duszę gdy wciąż słyszę, że coś "muszę" niechże będę Twoją Wenus w blasku świecy, w świetle dnia niech już miłość wiecznie trwa.... /18.04.2007/




pytania codzienności... kiedy mnie zabierzesz do krainy szczęśliwości co jeszcze mam wykonać byś pozwolił przekroczyć progi domostwa swego kiedy serce me ukojenie znaleźć zdoła codziennie pytam, codziennie czekam (choć boję się) nie cieszy już mych oczu biel drzew, nie widzę zieleni słońce rani oczy zamiast je pieścić a błękit nieba - zimną pustką przeraża proszę, czekaj na mnie przyjmij, utul, ukołysz, zabij marzenia, myśli poplątane proszę, bądź Panie i nie odrzucaj mnie... /2007.04.15/




cztery pory wspomnień kolorem wiosna czaruje niebo w lazurze tonie ziemia kwieciem okryta słońce uśmiechem kusi wiatr wspomnienia przyzywa... bukiecik letnich róż rudy kasztan - blask jesieni zamknięty w dłoni ogrody w zimie kwitnące gałązka jaśminu gdzieś między stronami ukryta... horyzont zimna mgła skrywa... /14.04.07/




trwam... Odeszła cicho przeszłość, przyszłość zapomniała przyjść. W pustce teraźniejszości, unoszona podmuchem czyjegoś oddechu skulona dusza tuli się - w drodze do kolejnego dnia. Obok niej - podręczny bagaż (uśmiechów, miłych słów gestów zrozumienia). To do niego sięga po radosne -"och!" i "ach" , zadziwione -"naprawdę?", to z niego czerpie zalotne - "jakże mi miło". To w nim chowa czarujące uśmiechy o różnych numerach, by stroić nimi usta swe, gdy światu potrzeba dobroci, iluzji szczęścia, zachwytu... Tylko te oczy ...




Wybacz mi Panie, że nie potrafię godnie wyjść naprzeciw planom Twym, że nadal co jakiś czas ośmielam się prosić Cię, że płaczę, gdy nie dostaję, że tylko lęk o jutro wywołuje radość z dzisiaj... raz jeszcze wybacz Panie... /2007.04.07/




I kto mnie pojąć zdoła... W zawstydzeniu, z niepokojem atramentem moich marzeń kreślę znaki na Twym niebie. Raz spokojne, niczym fale szumem wiatru kołysane, to znów burzą rozszalałe, głosem sowy wykrzyczane... Żądam, smucę i grymaszę, (lub jak wczoraj - z troską w oczach) w śnie przerwanym - gwiazdy pytam - czy sen koi Twoją duszę? Z księżycowych nici blasku kocyk dziergam też w pokorze, i otulam Twoje łoże... To wszystko ja - kobieta Twa... /2007.04.02/ WIERSZ TEN ZOSTAŁ WYDANY W TOMIKU "MAJÓWKA" NA WWW.BEJ.PL




Przytul mnie życie.... Już dość mam: kupowanych przyjaźni, uśmiechów przez łzy. gestów nieodwzajemnionych, i miłości niespełnionych! Przytul mnie życie! Już sił mi brak by dłużej tak trwać! Okaż ciut litości dla mej niedoskonałości nim stanę u Jego Bram... Przytul mnie życie... Proszę, daj w rozkwicie odrobinę tego, czym innych darzysz w bezmiarach szczodrości, nie patrz na me ułomności! Ech! Życie, czy kiedyś mnie usłyszysz? /31.03.2007/




Nie dla wszystkich... Fiołek lekko wychylił swój nosek i stokrotka rumieni się od pierwszych ciepłych promieni słonka. Szpaki walczą z wróblami, - czyj będzie dom na gruszy (tam kot maleństw nie ruszy). Drzewa wnet przystroją się w barwne pachnące szaty i tulipany w błękit nieba zerkną nieśmiało... Radość przepełnia serca na wiosnę czekające, na taniec bocianów z nadzieją spoglądające. Wiosna! Radość! Życie? ...................................... Tęczowa łza spłynęła spod długiej firanki rzęs... /2007.03.27/




Troska słońce tuli w ramionach uśmiechnięte twarze ptaki szczebiotem budzą zaspanych - wszechobecna tęsknota za życiem .......... gdzieś tam człowiek uśmiech zmazuje - starannie niszczy marzenia - powoli miłości skrzydła obcina - dokładnie - z dobroci serca swego zabija bliźniego... /2007.03.26/




Witaj Słoneczko :) marcowy poranek spojrzał lazurem nieba w moje oczy - uśmiechem nocy zmrużone jeszcze czuję twoje ciepło słów miłości lekki dotyk silnych ramion gest opieki a już gdzieś z ogrodów naszych twarz otula promień nowy lekki, zwiewny, przeuroczy znasz me myśli i pragnienia co dzień w słowa je ubierasz dajesz życiu sens istnienia - Radości moja... /2007.03.16/




Potrafisz? to ty właśnie ty będziesz moim panem będziesz dawał kwiaty (róże cudne lub bławaty) będziesz mówił wiersze będę twoim życiem, snem, powietrzem twym pragnieniem już o świcie, jaśniejącą będę gwiazdą (tą jedyną na twym niebie) a nie światłem gdzieś w tunelu skrytym przed spojrzeniem wielu... ----------- czy potrafiłbyś kochać tak jakby miał się zaraz skończyć ten zwyczajny świat kochać tę, co nie umie kochać mniej?... /2007.03.04/ WIERSZ TEN ZOSTAŁ WYDANY W TOMIKU "W CIEPŁYM BŁĘKICIE" NA WWW.BEJ.PL




*** * *** zdania plączesz, myśli gubisz - obawiam się... nie wiem, bo ja... bo ty - słowa cedzisz... a więc - żegnaj kotku ja nie będę twą maskotką wiernym cieniem po dniu ciężkim ukojeniem już na wieki stanę się wspomnieniem niedościgłym twym marzeniem... będę drążyć twoje myśli pragnąć będziesz z całej siły ból tęsknoty poznasz miły lecz twe oczy już nie dojrzą tej dziewczyny... /2007.03.04/




Nie trzeba wiele do szczęścia nie jest dużo mi trzeba... wystarczy kilka magicznych słów wierszem pisanych przy blasku świecy z drżeniem szeptanych... do szczęścia wcale dużo nie trzeba... wystarczy ciepło twego spojrzenia gdy na mnie patrzysz kiedy twe myśli błądzą gdzieś przy mnie... do szczęścia dużo nam nie potrzeba... tylko ta pewność gdzieś w głębi serca mocno ukryta... ...................... /2007.02.25/




Tak niewiele... W moim bajkowym ogrodzie krasnal wita mnie co dzień... Róża pustyni gwiazd pyta, czy rycerz do mnie zawita... Promienny Anioł Radości w sercu pragnie zagościć, od smutku i melancholii z chęcią je zaraz wyzwoli... Wszak wszystko może się zdarzyć, wystarczy tylko pomarzyć... Sięgnę ręką nieba i gwiazd dogonię szczęście, nasz będzie świat! ..................................... Tylko wesprzyj mą małą dłoń... /2007.02.01/




W aksamicie nocy... Dziękuję, że Byłeś, że Jesteś... Przemierzając przy blasku świec bezkresny ocean nocy ujrzałeś krainę w błękit spowitą nieznaną mocą przyciągała Twoją duszę samotną... Gdzieś na dnie sieci dostrzegłeś małą muszelkę zbłąkaną sztormami życia miotaną o kamienie poranioną jedynie poszumem fali kołysaną... Wziąłeś ją w dłonie z podziwem balsamem słów ukoiłeś ogrzałeś ciepłem oddechu szczerym dotykiem serca oswoiłeś... ...w muszli - Perełkę - zobaczyłeś... Czasami tak niewiele trzeba, by tak wiele dać... /2006.12.26/




Wyrwane zapomnieniu Pamiętniki, blogi, wiersze okruchy wspomnień wyrwane zapomnieniu... Porywy serca jednym słowem malowane... Klik... Promienne uśmiechy Klik... Upokorzenia ból Klik... Szczęścia łzy płynące Klik... Nadziei iskierka nieśmiale na dnie rozpaczy pozostała... Po co, dla kogo spisane?... /2007.01.29/




Lecą z nieba płatki... bielą świat spowity niejednego serca dylematy otulone śnieżną kołdrą przycupnęły na czas jakiś... lecą z nieba płatki jak szczęśliwe chwile co to zliczyć się ich nie da i przewidzieć czy nas mile musną ulotnością swego czaru... czy rozpłyną się gdzieś w dłoniach zawirują serca uniesieniem zwilżą usta upragnione znikną w oczu błysku mgnieniem? czyż nie warto wykorzystać daru schować dumę do kieszeni (może nawet zniszczyć swą ochronną rękawiczkę) by pozlepiać w piękną całość co nam życie zesłać chciało? ................................................. /2007.01.28/




Przebudzenie... Wstaje uśmiechnięty dzień. Ciepłym spojrzeniem witasz sennie rozmarzoną mnie... I co piękniejsze jest - pytasz - sen czy zapowiadający się nasz kolejny wspólny dzień? Za czym tęsknić będziemy gdy już starzy się staniemy, gdy wnuków ukołyszemy? Tęsknić? Przecież nie wiemy czym tęsknota jest, kiedy dla siebie istniejemy... Kochanie... Cóż to za pytanie... /2007.01.21/




Odnaleźć siebie... Sobie... Tobie... Wszystkim... tylko zobacz w codziennej szarości promienie Boskiej miłości ujrzyj w styczniowej kałuży cień uśmiechu choćby nieduży wtedy w przygnębiającej ciszy spokój twe serce usłyszy w zamęcie krzykliwych twarzy gest przyjaźni zauważy życie sprawi, że każdy rok nowy twój bukiet urodzinowy wzbogacał będzie jedynie o kwiat różyczki kolejnej.. /2007.01.07/




Jutro...pojutrze Tajemne słowa Proroka Szczęśliwego Jutra opanowały mój umysł. Chłonę ich moc, osuszam łzy dotykiem tęczy. Czyżby budziło się z martwych marzenie? Dziękuję Ci... PSJ :) /2007.01.06/




pytania... dziwny nastrój wkrada się w duszę pytam siebie o przyczyny melancholii czemuż chwilą cieszyć się nie mogę czyżby rozeschły się sztalugi mej wiary w słotne dni? kim jestem do czego dążę czy cel jakiś zobaczę przed sobą? /2007.01.06/




Powiedz mi... rozświetlasz promieniem każdy senny poranek, gdy niebo płacze deszczem łez... przenosisz do niepamięci ślady ciężkiego dnia gdy słów już brak... cierpliwie znosisz humory złe mówiąc - i tak nie zostawię cię... dbasz o najmniejszy drobiazg co radość i uśmiech przynieść może... tylko dlaczego od kiedy Ciebie mam zimowe noce tak krótkie są? Powiedz mi... Przyjacielu mój... /2007.01.05/




pustka czy kiedyś spróbuję uwierzyć w człowieka? kolejne piękne słowa ukazały swą pustkę "lubię", "tęsknię", "dziękuję" wirują jak płatki śniegu przed pustymi oczyma... smutek za oknem serce skute lodem... słowa nie kosztują, baw się samotną duszą... /2006.12.13/




Niech Ci się spełni... wierzysz, że wszystko może się zdarzyć... szalone noce, wspólne milczenie pusta plaża, zachód słońca i ty radość ranka ze łzą szczęścia w oku... sny, pragnienia, marzenia, dążenia - należą do Ciebie, ja ich nie chcę... zamykam szczelnie swe serce na klucz niech nikt nie stuka, nie otworzę mu... dlaczego? dziwisz się, że nie wolno? .......................................... nie potrzebuję oczekiwania, rozczarowania, nie chcę już złudzeń... /2006.12.09/




Ból szczęścia... Smutnym spojrzeniem obejmuję horyzont za oknem... Słońce dziwnie razi oczy i te drzewa tak zbrzydły Niech już lepiej popada... Czytanie powieści ostatnią niedorzecznością się zdaje... Komunikator zieje pustką okien i telefon milczy... Właściwie po co mi on? Upiec ciasto? Posprzątać? Dla kogo? Kto to zauważy? Są dni, gdy samotność bardziej boli... A może to boli czyjeś szczęście?... /2006.12.06/




Złota plaża pod palmami Złota plaża pod palmami Ciepłe morze wieczorami i Sahara hen za nami Oczy twoje mgła spowiła gdy w szalonym tatuażu diakrytyki* ci maluję Dłonią czule i powoli kreślę znaki na twym ciele... (Nie potrzeba mu zbyt wiele) W pół objęci, rozkochani Przypływamy... Odpływamy... Szumem fali kołysani... /2006.11.26/




trudna nadzieja... horoskop czytam, spoglądam w niebo gwiazd pytam nieustannie co ze mną? proszę moce o wskazanie celu doszukuję się sensu w cierpieniu nieme w ciszy zaklęte nie słyszą... powtarzasz, że łzy uszlachetniają mą duszę... (rzęs malować nie muszę), a każdy piątek, który przeżyję zahartuje me serce w podróży po ścieżkach losu zaplątanych w zło.. zatem z nadzieją patrzę na sińce mieniące się rdzawą tęczą bólu... i przyjaźnie witam przydrożną śmierć... drżącymi dłońmi stukam w klawisze może choć dziś przekleństw nie usłyszę? /2006.11.25 /




Lęk... Niebo zapłakało zimnym deszczem i dziwny smutek ogarnął ziemię. Czarna śmierć zaprosiła do tańca tych, których sama sobie wybrała. Rozbłysnęła triumfem w ciemnościach, pokazała swą siłę niosąc strach, ból i rozpacz nagłego rozstania... Kto z nas będzie kolejnym partnerem szalonej damy w jej białym tangu? Czy pustką zapłonie czyjeś serce, gdy ja, ty - popłyniemy w przestworza? W dniu takim jak dziś, wyjątkowo często powracają myśli - dlaczego nie ja... kiedy?... Napisany 2006.11.22




Wieczność poczeka... Uśmiechem witam kolejny dzień... To nic, że kres już swe oblicze na horyzoncie mi zaznacza. Przecież lazur nieba widzę dziś, a nocą gwiazdy nadal liczę... Lecz nie śmiem pomyśleć życzenia, gdy któraś spada w otchłani czerń. Po co budzić zbędne złudzenia, że przyszłość przede mną, że życie... Ważne są te chwile zwyczajne, gdy szczęście w oczach ukochanych jaśnieje jak słońce poranne, gdy dłoń wyciągnięta przed siebie znajduje miejsce w ramionach twych... Więc raduj się ze mną póki czas, niech myśli czarne odejdą w cień, nieważne jutro, ten dzień jest nasz, a wieczność.............. /2006.11.19/




Obawy serca... Tak bym chciała wierzyć ci, ufać twoim słowom, gestom... W labiryncie kłamstw, obłudy zwykłych i tych wielkich wyznań znów odnaleźć słów znaczenie, odczuć wartość prostych prawd... dojrzeć kolor tam gdzie szarość zawładnęła światem myśli... ----------------- Lęk ogarnia moją duszę, że to nigdy się nie ziści... /2006.11.15/




Trwaj chwilo! Za moim oknem szara, jesienna plucha, huragan ostatnie liście mściwie chłoszcze, a ja sobie wciąż marzę o skrawku wiosny... Różowe tulipany wkradły się w duszę i żadna zawierucha już ich nie wzrusza... Skąd się one tam wzięły - pytasz mój miły - czy to Twe oczy i objęcia sprawiły, że uśmiech i szczęście w sercu zagościły? Maile, smsy wiosnę wywróżyły? Sama też nie wiem, gdzie mam szukać przyczyny tej anomalii - niewątpliwej - acz miłej. Słoneczne, jasne myśli w szalone tany z ponurą, jesienną wichurą ruszyły... Więc tańczmy póki jeszcze jesteśmy młodzi nic i nikt nam przecież nie może przeszkodzić! /2006.11.09/




Nie jestem sama... Przyjaciel śmierć przywołuje ogromem zła przytłoczony. Z twarzy piękne maski odzierają, bliscy kiedyś memu sercu ludzie. Za oknem swą pieśń wyje samotność i wampir z cienia wychodzi przebudzony... Nawet szyby smętnie zapłakały deszczem. A ja siedzę zapatrzona przed siebie, nie czuję smutku, ni strachu żadnego. W moich oczach skrzą się marzenia wypełniając duszę blaskiem światła tajemnego. Tulę do siebie tulipanów różowych naręcze i biegnę w dal ku Tobie złotymi ścieżkami. Zła się nie ulęknę, bo Ty jesteś ze mną Panie mój... Boże... /2006.11.07/




Modlitwa Modliłam się do Pana, by zabrał jesień z kalendarza (wraz z okropnymi kasztanami). By zanikł zapach liści w parku, ich suchy szelest pod stopami... Mnie nie jest szkoda lata. Nie... Ja nienawidzę wprost jesieni. To wtedy opadały pośród cieni ostatnie liście z mego drzewa wiary, miłości i nadziei ... Dopiero śnieżna zawierucha przykryje resztki wspomnień. W zamieci zagubią się marzenia, (zbyt kolorowe, by dać im prawo do istnienia), i biała, zimna kołdra utuli serca drżenie... ........................................................... Tylko zabierz Panie jesień z kalendarza.... /05.11.2006/ WIERSZ TEN ZOSTAŁ OPUBLIKOWANY W TOMIKU "A ZA OKNEM" NA WWW.BEJ.PL




Krajobraz sercem malowany Ucichł huragan targający duszę. Spadły ostatnie, uschłe liście z drzewa wiary, nadziei i miłości... Biel spowiła zrujnowany świat. Powolnym rytmem bije zlodowaciałe serce. Sinieją palce zaciśnięte na sterze życia. Wilgocią lśnią blizny - pozostałości niedawnych, palących potoków- słów i łez... Tykający zegar powtarza nieustanne: już czas, nadszedł czas, już czas... ................................................ Oddalam się, usiłując omijać czarne kałuże wspomnień...




Towarzysz życia... Księżyc - niemy towarzysz wieczorów wyniośle zagląda w me okno. Pewnie sprawdza jakie myśli władają moją duszą samotną. Życzliwym uśmiechem kwituje szaleństwa, serdecznym gestem ociera słone krople zawisłe na rzęsach... Czasem myślę, że czeka by zabrać mnie w chmury, (gdy dzień był nadto ponury), a czasem, że chce mi tylko przypomnieć o nocach minionych i snach niespełnionych... Odległy Przyjacielu mej ziemskiej podróży... Odgadnij sens bólu z gwiezdnej przepowiedni... Trzymaj za rękę, gdy bliscy zawiedli. ...................................................... Bądź przy mnie, gdy czuję, że życie się dłuży... /2006.10.30/




Mówiłeś mi... Mówiłeś do mnie "słońce" i rozkwitał uśmiech w moich oczach. Opowiadałeś o miejscach, w które mnie zabierzesz i moja dusza unosiła się nad ziemią. Twierdziłeś, że dobrze Ci ze mną i spokój wypełniał me serce. Szeptałeś czułe słowa i życie nabierało barw. Mówiłeś, że przed nami jeszcze wiele cudnych dni... No właśnie - mówiłeś wiele ... /2006.10.30/




Słodycz życia Wielobarwny blask mnie powleka Och, jakże uwielbiam ten błysk pożądania w ich oczach kiedy patrzą na mnie z daleka Tak wielu chciałoby mnie mieć Smakować tę słodycz, która jest we mnie ukryta... Płynę myślami w przeszłość... Daniel - jego oczy mówiły więcej niż usta, A Krzysio miał tak delikatne palce... Nawet Kasia dozgonną przyjaźń przyrzekała gdy obok sklepu stała. A ja błyszczę, ja płonę, ja kuszę... Ja do rozkoszy twe podniebienie zmuszę... O! Jakiś misio bierze mnie w dłonie... Zachwytem pałają jego ślepia, gdy językiem smakuje me tajemnice. Jak dobrze mi z tobą - szepcze gdy ostatni kąsek pochłania... Aaa!!...Co to?! Z jaką siłą mnie przygniata. Tracę kolor, blask, szarość mnie oplata... Wiatr zimny unosi w niebycie... Samotność w swe szpony przygarnia, Czy tak mi przyjdzie skończyć życie? ................................................................ Niestety, taki to już los lśniącego papierka od cukierka... /2006.10.28/




Droga do raju... Gdy Cię raz pierwszy ujrzałam słońce zza chmur wyciągnęło ramiona. Na bok odeszły obłoki smutku i trosk, a nas spowiła świetlista pachnąca mgła. Feerią barw zakwitły miejskie ogrody i ziemia nagle zadrżała zdumiona... To odnalazły się nasze dłonie... Mierzymy teraz tęczową drogę do raju zamieniając tęsknotę na odległość, a pragnienia przeliczamy na dzielący nas czas... Stoję pod księżycem marząc o twym spojrzeniu... Tylko ten szept nieproszonego gościa, tego co zamieszkał kiedyś na dnie serca... - "Znów nie widzisz w jego wzroku błysku obłudy? Nie słyszysz nut kłamstwa w aksamitnym głosie? Nie czujesz jak woła jego ciało: - to nie są czasy na jedyną w życiu miłość!?"... Schody do nieba odpływają w bezkresie nocy... /2006.10.28/




Poranne refleksje Trochę słońca i cienia, ciut uśmiechu, marzenia... Twoje silne ramiona i już jestem stracona... Zagubiona w Twych oczach szukam jeszcze ratunku. Przywołuję logikę, mądre prawa rozsądku... Cóż pomoże nauka gdy serduszko wciąż szuka odrobiny czułości, może nawet zazdrości? Gdy tak pragnie ogromnie być tym szczęściem dla kogoś, kto je przyjmie z radością, i odzieje ufnością... /25.10.2006/




Warszawa i my... Na orbicie serc wzmożony ruch. Nie... To nie zaćmienia nadchodzi czas... To nowe słońce budzi się, czyjegoś przeznaczenia płomienny blask... A może to tylko warszawskie neony w Twych oczach wirują w rytmie szalonym? "W zatraceniu wolność jest! Tylko w Tobie ją odnajdę..." Czy to musical jeszcze?... A może gorące usta Twoje? Noc spowiła stolicę, nie ma przeszłości, nieważna przyszłość... To My jesteśmy tu we dwoje! /23.10.2006/




Czy nam jest szkoda lata?... pisze dzisiaj wiersz ten mój pierwszy słowa wolno papier pokrywają... chciałabym wers następny blaskiem ich zaznaczyć lecz te gdzieś w przestrzeni na skrzydłach wiatru zanikają może to ten spacer z twoją dłonią w mojej może to ten czas nasz wspólny dzisiaj uśmiech z nostalgią cicho w duszy przeplatają? czy wciąż mi szkoda lata? czy może tęsknię już za szadzią?... więc uśmiechem przyszłość wołam oddalam zasmucenie bo ty jesteś obok mój wyśniony... przynieś mi miłość podaruj zapomnienie wraz z płatków śniegu tańcem zagubionego serca drgnienie... /Renata i Bazyliszek, godz.17.26, 20 październik 2006 r./

Razem wpisów: 56

Powrót do strony głównej | Admin panel